...

Wstałam około południa i świat dalej istniał. Dokładnie tak powiedział, a nie wierzyłam. Wciąż czekam aż huknie, trzaśnie, otworzy się niebo i ziemia i wszystko szlag trafi.

Po tym, jak zapadłam się w niedoli i szlochu, czekam aż cała przestrzeń zamieni się w pożogę. Może w końcu zacznie się palić - spalą się wakacje, spalą się samotne wieczory i czerwony stół. Wszystko - łącznie z łąkami, dziećmi po nich biegającymi, dziećmi, które się nie urodzą i z moim niespełnieniem - zamieni się w ogromną pochodnię.

Kto nie spłonie, udusi się dymem. Ja pójdę na pierwszy ogień.